Jean Auel – The land of painted caves (Earth’s children 6)

Jean Auel – The land of painted caves (Earth’s children 6)

Ayla, Jondalar, and their infant daughter, Jonayla, are living with the Zelandonii in the Ninth Cave. Ayla has been chosen as an acolyte to a spiritual leader and begins arduous training tasks. Whatever obstacles she faces, Ayla finds inventive ways to lessen the difficulties of daily life, searching for wild edibles to make meals and experimenting with techniques to ease the long journeys the Zelandonii must take while honing her skills as a healer and a leader. And there are the Sacred Caves that Ayla’s mentor takes her to see. They are filled with remarkable paintings of mammoths, lions, and bears, and their mystical aura at times overwhelms Ayla. But all the time Ayla has spent in training rituals has caused Jondalar to drift away from her. The rituals themselves bring her close to death, but through them Ayla gains A Gift of Knowledge so important that it will change her world.

Jean Auel - The land of painted caves
Serie: (Earth's children #6)
Uitgever: Hodder & Stoughton (UK)
Jaartal: 2011
Bladzijden: 670
Genre: Roman
Mijn mening:

Onlangs heb ik “The land of painted caves” (Het lied van de grotten) gelezen van Jean Auel. Dit is het zesde en laatste deel van de serie Aardkinderen, boeken over Ayla en Jondalar.

Eind jaren 80, begin jaren 90 waren deze boeken een hit in Nederland. Allerlei vrienden van mijn ouders waren de boeken aan het lezen waardoor mijn ouders ze ook kochten. Vanaf het eerste deel vond ik de serie leuk. Ik hou van historische romans, grotten, rotstekeningen en dat komt in deze boeken allemaal voor.

 

Over de serie

Het eerste boek is “De stam van de holenbeer” (1980). In dit verhaal maken we kennis met Ayla. Als klein meisje wordt ze opgenomen door de Stam van de Holenbeer als de rest van haar familie bij een aardbeving om het leven komt. De mensen van de Stam van de Holenbeer vinden Ayla maar raar, want ze heeft blond haar, is lang en maakt klanken. Iza, de medicijnvrouw van de stam, neemt Ayla op als haar eigen dochter en leert haar van alles over kruiden.

Het tweede boek is “De vallei van de paarden” (1982). Ayla moet de Stam van de Holenbeer verlaten. De nieuwe leider van de stam heeft een hekel aan haar en heeft haar verbannen. Ze zwerft door de omgeving en vindt uiteindelijk een grot vlakbij een afgelegen vallei. Ze weet te overleven doordat ze sterk en vindingrijk is. Op een dag vindt ze een zwaargewonde jongen. Ze besluit hem naar haar grot te vervoeren en te helpen. Hierdoor zal haar leven veranderen.

Het derde boek is “De mammoetjagers” (1985). Ayla en Jondalar zijn vertrokken uit de grot in de afgelegen vallei. Ze sluiten zich onderweg aan bij de stam van de Mamutiërs, de mammoetjagers. Ze worden hier gastvrij opgenomen, mede dankzij Ayla’s kennis van kruiden en heelkunde. Het samenleven met een groep mensen is voor Ayla weer wennen. Ze ontmoet de fascinerende beeldhouwer Ranec en ze voelt zich tot hem aangetrokken. Dit leidt tot jaloezie bij Jondalar. Ayla moet een keuze maken, die haar leven zal beïnvloeden.

Het vierde boek is “Het dal der beloften” (1990). Jondalar verlangt naar huis, naar zijn familie. Ayla en Jondalar besluiten om weer op reis te gaan en afscheid te nemen van de Mamutiërs. Samen met Wolf, Whinney en Renner reizen ze door het Europa van 35.000 jaar geleden. Onderweg ontmoeten ze veel verschillende mensen en maken ze veel mee.

Het vijfde boek is “Een vuurplaats in steen” (2002). Ayla en Jondalar zijn eindelijk, na een lange reis door Europa, aangekomen bij de Zelandoniërs, het volk van Jondalar. Marthona, zijn moeder, ontvangt hen met open armen. Ze was er van uit gegaan dat Jondalar dood was. Zelandoni, de geestelijk leidster van de Zelandoniërs is onder de indruk van de kennis van Ayla en wil graag dat Ayla haar leerling wordt. Ayla wekt ook afgunst en wantrouwen op onder de grotbewoners. Ze wordt door sommigen gezien als een buitenstaander, omdat ze bij de Stam van de Holenbeer (volgens sommige mensen zijn dit niet meer dan beesten) is opgegroeid. Ayla probeert haar plek te vinden bij de Zelandoniërs.

 

Mijn samenvatting

Het zesde en laatste boek uit deze serie is “Het lied van de grotten” (2011, bekroond met de NS publieksprijs). In dit boek is Ayla leerling van de Zelandoni. Tijdens haar opleiding maakt ze met Zelandoni, Jondalar en een groep andere Zelandoniërs een aantal reizen waarbij ze grotten bezoekt met mooie rotstekeningen (heilige plaatsen voor de Zelandoniërs).

The band of travellers walked along the path between the clear sparkling water of Grass River and the black-streaked white limestone cliff, following the trail that paralleled the right bank. (1e zin)

She wasn’t prepared for the sight in front of her. The profile of the head of a horse was carved so deeply into the limestone wall of the cave, it appeared to be growing out of it, and so realistically, it almost seemed alive. “I’m glad you did.” Ayla said. “I didn’t know carvings in stone could look so real.”

Reizen in Europa in de prehistorie was heel anders dan tegenwoordig. Het landschap bracht allerlei gevaren met zich mee.

The world during the Ice Age with its glittering glaciers, transparently clear rivers, thundering waterfalls, and hordes of animals in vast grasslands was dramatically beautiful, but brutally harsh, and the few people who lived then recognized at a fundamental level the necessity of keeping strong affiliations. You helped someone today because you would likely need help tomorrow.

Ayla heeft in de loop der jaren wel rotstekeningen gezien, maar nergens zo mooi als in het gebied waar de Zelandoniërs wonen. Hier maken ze gebruik van verschillende kleuren en creeëren ze diepte in de tekeningen. Ayla is erg onder de indruk…

“ (…) You said you wanted to show your acolyte our Sacred Places.” He turned to adress Ayla. “We live in ours,” he said, as he led them in.

The inside of the stone shelter made Ayla stop short with surprise. It was so colorful. Several of the walls were decorated with paintings of animals, which was not so unusual, but the background of many of them was painted a bright red shade with red ocher. And the renderings of the animals were more than outlines, or drawings; most of them were infilled with color, shaded to bring out the contours and shapes. One wall in particular caught Ayla’s attention. It was a painting of two exquisitely portrayed bison, one of them obviously pregnant.

Tijdens haar opleiding heeft Ayla weinig tijd voor Jondalar en Jonayla, hun dochter. Hierdoor gaat Jondalar op zoek naar ander gezelschap en dat zorgt voor jaloezie bij Ayla.

Uiteindelijk wordt Ayla een Zelandoni. Ze heeft haar initiatie gehad en is geen leerling meer. Tijdens haar initiatie heeft ze een visioen gehad waardoor de wereld van de Zelandoniërs erg zal veranderen. Ayla vraagt zich af of ze dit visioen wel moet delen.

Why was she the one who had to bring changes that affected everyone? That some would hate her for? Looking back, her life with the Clan seemed so reassuring, she wondered why she had struggled so hard against the restrictions. The ordered life of the Clan appealed to her now. There was a comforting security to a strictly regulated life.

Aan het einde van het boek heeft Ayla voor zichzelf een nieuwe plaats verworven in de samenleving van de Zelandoniërs. Samen met Jondalar en Jonayla gaat ze de toekomst tegemoet.

 

Mijn mening

En nu mijn mening over dit laatste boek. Om eerlijk te zijn viel het me tegen. Na de voorgaande boeken was ik erg benieuwd hoe het verder zou gaan met Ayla en Jondalar. Hoe zij samen een plaats zouden krijgen in de samenleving van de Zelandoniërs. Dit laatste boek was naar mijn idee nogal traag. In dit boek komen lange beschrijvingen voor die terug verwijzen naar de vorige vijf boeken. Deze beschrijvingen kunnen handig zijn voor mensen die de vorige delen niet gelezen hebben, maar mij stond het tegen. Pas over de helft van het boek kwam er vaart in het verhaal. Uiteindelijk ben ik blij dat ik dit laatste deel heb gelezen, omdat ik nu weet hoe het gaat met Ayla en Jondalar. Maar ik denk dat dit ook in de helft van het aantal pagina’s had gekund.

Oftewel, ik raad dit boek aan aan mensen die de vorige boeken uit de serie hebben gelezen. Vooral de eerste drie boeken vond ik erg goed. Leven in de prehistorie blijft fascinerend! Hoe zouden deze mensen vroeger geleefd hebben. Auel heeft met haar deze serie een mooi beeld geschept van het leven in de prehistorie, van het leven van de Cro Magnon mens, van het leven van de Neanderthaler en van hun interacties. Door haar beschrijving van het leven van Ayla en Jondalar is de geschiedenis gaan leven. Mijn oordeel voor de hele serie: ★★★★☆ – goed

 

6 gedachten over “Jean Auel – The land of painted caves (Earth’s children 6)

  1. t/m deel 3 vond ik het spannende boeken. Toen ik die uit had kwam deel 4 uit en dat spreekt ook nog tot de verbeelding.

    Maar 5 en 6 waren eigenlijk saai. Ook omdat de schrijfster jaren nodig gehad heeft om ze te schrijven maakt mij duidelijk dat ze het thema uitgemolken heeft.

  2. @Catharina:
    Ben ik met je eens. De eerste vier boeken waren leuk om te lezen en daarna werd het traag en langdradig. Dit laatste deel spande wat langdradigheid de kroon vond ik. Toch zou ik de eerste vier delen nog wel eens willen herlezen, als ik tijd heb

  3. Ik ben het er mee eens dat het een trilogie had moeten zijn, maar Jean moet ook leven, dus zolang er nog winst in het concept zat was er geen reden om te stoppen. Overigens vond ik ook dat de overbodig gedetailleerde sexscenes afdeden aan het verhaal (het werd voor mij een beetje "hete nachten in de oertijd"), maar ook die zullen wel bijgedragen hebben tot het commerciele success. Het eerste deel blijft het beste.

  4. @Paul Nijbakker: het blijft wel een interessante serie, omdat het leuk is om je voor te stellen hoe men in die tijd leefde. Jean Auel heeft er voor gezorgd dat dit makkelijker voor te stellen is en dan vooral in de eerste drie-vier boeken. En het eerste boek is het meest verrassend!

Geef een reactie