Terry Pratchett & Stephen Baxter – The long utopia (The long mars 4)

geplaatst in: Recensie | 0
Terry Pratchett & Stephen Baxter – The long utopia (The long mars 4)

2045-2059. Human society continues to evolve on Datum Earth, its battered and weary origin planet, as the spread of humanity progresses throughout the many Earths beyond. Lobsang, now an elderly and complex AI, suffers a breakdown, and disguised as a human attempts to live a “normal” life on one of the millions of Long Earth worlds. His old friend, Joshua, now in his fifties, searches for his father and discovers a heretofore unknown family history. And the super-intelligent post-humans known as “the Next” continue to adapt to life among “lesser” humans. But an alarming new challenge looms. An alien planet has somehow become “entangled” with one of the Long Earth worlds and, as Lobsang and Joshua learn, its voracious denizens intend to capture, conquer, and colonize the new universe—the Long Earth—they have inadvertently discovered.

Informatie
Schrijver: Stephen Baxter, Terry Pratchett
Titel: The long utopia
Serie: The long earth #4
Uitgeverij: HarperCollins (VS)
Jaartal: 2016
Bladzijden: 434
Leeftijd: 18+
Genre: science fiction & fantasy

Boek gelezen: 17 t/m 19 juli 2016
Mijn mening:
Koop dit boek bij bol.com

Over dit boek

in february 2052, in the remote Long Earth:
On another world, under a different sky – in another universe, whose distance form the Datum, the Earth of mankind, was nevertheless counted in the mundanity of human steps – Joshua Valienté lay beside his own fire. Hunting creatures grunted and snuffled down in the valley bottom. The night was purple velvet, alive with insects and spiky with invisible jiggers and no-see-ums that made kamikaze dives on every exposed inch of Joshua’s flesh.
Joshua had been in this place two weeks already, and he didn’t recognize a damn one of the beasts he shared this world with. In fact he wasn’t too sure where he was, either geographically or stepwise; he hadn’t troubled to count the Earths he’d passed through. When you were on a solitary sabbatical, precise locations kind of weren’t the point. Even after more than three decades of travelling the Long Earth he evidently hadn’t exhausted its wonders. (blz. 1)

Joshua is inmiddels in de 50. Hij is op zoek naar een Long Earth-wereld gegaan waar het rustig is, waar geen andere mensen zijn. Sinds de ontdekking van Long Earth zijn mensen op reis gegaan. Om de werelden te ontdekken, om rijk te worden en om vele andere redenen. Joshua houdt niet zo van mensen. Ondertussen is Lobsang met pensioen. Ook hij heeft de rust opgezocht. Er is een generatie met superintelligente mensen ontstaan, die het moeilijk vinden om met de ‘gewone mensen’ om te gaan. Kan iedereen een goede plek vinden om te wonen?

Dit is het vierde en laatste deel van de The Long Earth-serie. Ik vond het weer een spannend en fascinerend verhaal. Vooral Lobsang vind ik intrigerend. Hem zou ik wel eens willen ontmoeten.


Deze blogpost heb ik in 2019 toegevoegd en met terugwerkende kracht geplaatst naar de maand waarin ik dit boek heb gelezen. Zo krijg ik een mooi overzicht van alle boeken die ik sinds 2005 (het jaar waarin ik met bloggen begon) heb gelezen.

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Onzinreacties en spam worden natuurlijk niet geplaatst...

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.